Tagi praga

2 postów

Verurillo 29872 – niebezpieczna gra

Wracam do domu na tym veturillo, chyba powinienem wypić te czerwone wino. A więc: Praga, sklep24. Kolejka jakby na TVP właśnie ogłosili koniec świata, tymczasem słoneczko i wiatr lekki niczego podobnego nie zwiastują. Wężyk się ciągnie aż na dwór, no to rower zostawiam i między słuchaniem narzekań za mną, że „na chuj te jedzenie kupujo, mleko i sery. By se kupili browara jak ludzie he he i do jutra poczekali” a podziwianiem zręcznych podrywów z przodu: „a gdzie panie w taką ładną pogodę, co? Może by tak do parku z nami?” sobie myślę.
Co jakby mi ten rower chciał KTOŚ ukraść (bo nie przypinam jak peniacz), co bym mu wtedy powiedział. O tak: „Twoje kurwa? Co?! To czego ruszasz?”, a KTOŚ: „bo myślałem, że tak stoi…” a ja: „Widzisz ten słupek? Jego se ukradnij i w dupę se wsadź!”, a KTOŚ (zawstydzony) „przepraszam pana, to już się więcej nie powtórzy”.
Ale już koniec rozkmin, bo kolejka rusza jak w jakim Disnejlendzie i już dopadam do kasy i biorę cygaretki RETRO fioletowe i pizzę 4 sery DŻIUSEPPE i wychodzę.
I oto widzę jak osobnik w żółtym dresie wolno, acz stanowczo zaczyna oddalać się na moim VETURILLO rowerze w rejon sobie tylko znany. No to krzyczę:… „Ziomek!”, ale on nie słyszy. Łapię zatem mocno pizzę, że aż się wygniotła i biegnę za nim, co jakiś czas powtarzając przyjacielską komendę-sugestię bycia ziomkiem i się jednak rychłego zatrzymania. Ale on nic, więc włączam sprint i krzyczę „STÓJ!”. Gość pada jak porażony na prawy bok, żółty dres sobie szoruje, aż mu kuboty spadły (przeżył o dziwo) i wybąkuje coś w stylu skruszonego… „o kurwa…” i odbiega do swoich. Swoi się śmieją, on się śmieje, małżeństwo  z dzieckiem się śmieje i ja w sumie też się śmieję. Nawet policja się śmieje i operator kamery przemysłowej 02183 się śmieje i nawet ci z veturillo się śmieją. A pizza Dżisueppe 4 sery smakuje po takim śmiechu najpyszniej.

Praskie psy

Niełatwy jest żywot praskich psów. Pośród murów, z których jedne ogłaszają „jebać psy”, drugie „pierdolić dzielnicowego”, spacerują w kłębach papierosowego dymu i mgły, kobiety, mężczyźni, dzieci; po lewej stronie Wisły określani jako „podejrzani”, tutaj jako „swoi”, w krajobraz wpisani.

Smycze trzymają w lewej ręce, zwykle na niej wieszają też psy: yorki, pseudo-labradorki, pit bulle (I know you want me, wof!), bulteriery, przerzedzone kundle.
Psy te pełnią dla wyprowadzających funkcję terapeutyczną (napisy na murach – ekspresywną) psy te, ciasno zduszone obrożami, domykają zwykle krąg domowej przemocy.
Oto: mąż krzyczy na żonę, ta na dziecko, dziecko na psa (konfiguracje bywają różne, bo tu każdy na każdego krzyczy), na kogo ma krzyczeć pies?
Oto: kiedy wchodzę w bramę, bo mnie tam zaprosił (a to jak zaproszenie do domu) były więzień (o nim kiedy indziej) to wyskakuje na mnie nagle z zębiskami czarny kundel, broniący terytorium. To on, jako katalizator domowych napięć próbuje upuścić skumulowaną agresję, wyrzucając ją z pyska w kogoś obcego. Przyznaję mu rację, rozumiem, ale ugryźć się nie dam.
I nagle: były (a może nim się jest na całe życie) GIT podbiega do niego i otwartą dłonią wali przez łeb, dodając coś w stylu: „zamknij mordę, kurwa chuju”, a pies kuli się, wciska do ziemi. Przyjmuję to z pewną obojętnością. Krąg jednak nigdy się nie kończy. Na GITa godzinę temu nakrzyczała żona, o czym mi się zwierzył.

Inny wypadek: jadę rowerem, mijam kobietę i jej psa białego, pies podbiega na naprężonej smyczy, papieros wypada kobiecie z dłoni. Komórka wciąż przy uchu w drugiej: „pojebało cię?! Kurwa debilu, nie ciągnij! No kurwa, ciągnie jak pojebany!” – wyznaje telefonicznemu rozmówcy. Białemu psy jest chyba trochę smutno na te epitety.

Kolejnego dnia wracam pod parasolem, mijam Bazylikę (trawnik pod nią jest wychodkiem wszystkich psów) i podbiega do mnie zupełnie ufny i świata nie znający szczeniak. Wita się łapczywie, drobnymi łapkami próbuje wspiąć się w górę spodni moro. Głaszczę go i cmokam. Poprawiamy sobie dzień. Po chwili podbiega chłopak, mówi „sorry”, ja do niego „spoko” i się kończy na tym.

Niełatwy jest żywot praskich (jak wszędzie) psów. Niełatwe są żywoty (jak wszędzie) prażan. Ale i tu (jak wszędzie) zdarzają się dla psów i ludzi chwile szczęśliwe.