Tagi opowiadanie

7 postów

KokoDżambo i do przodu

Dziś o 20:00 spotkanie z gościem a.k.a. KokoDżambo. DJ, wodzirej, konferansjer; motto na czerwonej archaicznej wizytówce: „Koko Dżambo i do przodu!”. Taki też hasztag na insta.

Odczuwam dysonans między pierwszym jego wejrzeniem przez fejsa, wejściem w zdjęcia profilowe i jakieś wallowe, przeczytaniem kilku wpisów i licznymi polubieniami tychże, polubionych przez znajomych podzielających entuzjastyczny styl Roberta. Z fotografii wygląda do mnie facet uśmiechnięty, około 30-letni, z lekkim brzuszkiem, ale jednak wysportowany – co dumnie poświadczają trzymane przez niego medale, trofea, okraszone błotem na twarzy trzymającej biały uśmiech z jakiegoś biegu leśnego. Typ prezentuje się jako afirmator życia, szczery entuzjasta, naznaczony zwycięzca, sportowiec i przedsiębiorca, artysta muzyk i pragmatyk śmieszek, ale i w garniturze potrafiący. 

Zazwyczaj dilerzy to goście mający w zdjęciu profilowym małego powstańca, albo czarnego, łypiącego diabelskimi oczyma tandetnego potwora, postać z anime przybraną w biało-czerwony filtr „Polska dla polaków”, albo „Wpieram marsz”. Ich ostatni publiczny post pojawił się 13 marca 2012 roku i był zbierającym dwa polubienia utworem Rage Against The Machine, to goście, których stan ducha jest właśnie przez tę ścianę oddawany – są zaszyci – w sobie, w swoim świecie głęboko.

Robert przeciwnie. Kiedy spotykamy się pod Biedronką na skrzyżowaniu Hożej i Kruczej KokoDżambo wita mnie witą skrywającą w otwartej dłoni białe, ukryte w chusteczce higienicznej zawiniątko.

– Siema jestem Robert KokoDżambo.

– Siema, Miron.

Przed spotkaniem z typem stwierdziłem, że nic mu o sobie nie będę mówić. Ani czym się zajmuję, ani gdzie i czy w ogóle studiuję, gdzie pracuję, ale on zaczyna pierwszy:

– Kurwa – strasznie dużo klnie – właśnie wróciłem z terapii. Choć wstąpimy do biedry, bo tamta na Marszałkowskiej kurwa zajebana jak Koleje Mazowieckie z rana.

– Dlatego wybieram Auchan, człowieku – biel, luksus, awokado.

– Też lubię Oszołoma, ale daleko mam, nie zawsze chce mi się podjechać, a teraz mam taką kurwa ochotę na lody, człowieku.

Wchodzimy do biedry, co sprawia wrażenie jakby nie głównego wejścia, a kulis wielkiego mechanizmu branży spożywczo-usługowej. Biedronki z lubością odsłaniają swe kartonowo-druciane flaki, pokazując ukryte mechanizmy funkcjonowania marketu. To co w innych sklepach jest ukrywane, tutaj jest naświetlane, co tam czynione nocą po zamknięciu, tutaj w godzinie szczytu, gdzie tam jest śmietnik, tutaj główne wejście.

Polak chce widzieć, co mu się podaje, jak to się tworzy. Chce mieć #DziałkauSzwagra feeling, wejść w obieg zdarzeń i rzeczy, które mają go czynić. Czyż to nie szczodre? Mój przyjaciel G. powtarza, że chce przed ludźmi odsłaniać rzeczy tajemne, te, których zawsze chcieli spróbować, ale bali się zapytać. Dlatego ich uczy robienia waty cukrowej. Gdybyś zastanawiał się jak wygląda praca w biedronce, to jak w panoptikum zawsze możesz to ujrzeć między lodówką z mięsem, a kartonami porozrzucanych czipsów.

– Zośka! Zośka! Masz 5 dych rozmienić?

– Nie mam! Andrzej, masz 5 dych?!

– Mam! A na ile?

– Marta, na ile?

– Na 2 x 20 i 10

– Na 2x 20 i 10!

– To mam! Poczekaj! Przepraszam.

I Andrzej wstaje ze swego szarego, rozkręconego jak Opel Astra fotela i idzie do Marty, do kasy numer 3 rozmienić jej 5 dych, bo przecież korporacja obracająca miliardami złotych, nie może zapewnić swoim kasjerom dostatecznej ilości gotówki w kasie. Nie kurwa! Czy można drobniej? Jeszcze by zobaczyli ile tego jest. Jeszcze by korciło, by tak zabrać wszystko i wyjechać na Mazury. A tak? Masz 1500 na miesiąc i se radź.

KokoDżambo bierze dwa ogromne kubły lodów waniliowych oraz wiśniowych i pyta czy ja też chcę jeden. Grzecznie dziękuję. Potem dostrzegam, że te kubły to dla niego ciężki wyrzut sumienia, bo jak mu pół-żartobliwie sugeruję, że jest sportowcem, to mówi: „ta… pa na te kubły kurwy”. Zabawne, ja nigdy nie miałem wyrzutów z powodu jedzenia.

Czekając przy kasie on znów wspomina o terapii. Czwarty raz. Ewidentnie chce się tym podzielić, więc pytam, co za terapia.

– Od alkoholu i narkotyków. Ale ogólnie to wiesz jestem DJ-em, ratownikiem wodnym, runmagedon, wiesz. Sport wiesz.

Trzęsie się jak galerta.

– To bendzie 15 złotych i 20 groszych.

– Chwilka… jeszcze znajdę 20.

Idziemy na tramwaj razem, choć wolałbym już zakończyć te wojaże, ale on chce ewidentnie gadać jeszcze o życiu swym, widać dalej w terapii flow, coś znów o ratownictwie. Sugeruję Bałtyk, żeby se popracował w lato i już mam się wygadywać, że tam bywam i pracować może będę, że Mielno, ale się łapię za język. On na morskie ratownictwo:

– A weź kurwa. Ja mam swoje lata, a tam wiesz, niezależnie ile masz lat, nie to trafisz na młodszego od siebie, takiego kurwa co mi będzie rozkazywać, a jebać go, jebać to, kurwa jest taka fala, siostra mi mówiła, bo ona też ratowniczka, weź po chuj mi to. Tak naprawdę tam chodzi o balngę, wiesz, melanż cały czas, wóda… nos. Tam się nie zarabia. A weź kurwa rano na kacu, a nie daj Boże, odpukać jakaś tragedia, to cię sprawdzą alkomatem, weź, kurwa, nie chcę, wolę tutaj.

– Ja słyszałem, że rano seks, po południu seks, w nocy seks na plaży.

– Ta? A byłeś?

– Nie. Koleżanka była.

Wbijamy w tram i tam gadka jeszcze o znajomku naszym wspólnym i jakieś nasze wspólne z nim historie, potem o dziarach coś i tak się żegnamy.

– Do zobaczenia, dzwoń, dzwoń, w kotakcie!

– Elo.

Graba szersza niż być powinna, ale chuj. Cieszę się, że wysiadł na Ratuszu, a nie jechał ze mną na Pragę, bo już nie chciałoby mi się kontynuować tych o niczym gadek. Tego pseudokumpelstwa, które zespaja ludzi na kwadrans tylko dlatego, że jeden kupił od drugiego działę. Czy gadasz ze sprzedawcą w Biedronce 15 minut, albo ze sprzedawcą z Rossmana, co ma na promocji: „Nowa Maybaline mascara”? Nie. A tu gadasz i jeszcze powinieneś być przyjemny, bo diler to ktoś więcej niż sprzedawca. To sprzedawca marzeń, twojego spełnienia, twoich oczekiwań i twojego nałogu, którego stacja benzynowa 24h nie obsługuje. Diler is your friend. All caps are bastards.

Kruszę zasady patrząc na widok góry stołowej #Kapsztad.

WARSAW DŻUMANDŻI DAYS – sobota

WARSAW DŻUMADŻI DAYS

Dżuma – (także: dżumka, zadżumienie)- ogólny stan rozkojarzenia i kiepskości wywołany czynnikami zewnętrznymi takimi jak choroba, używki. Może prowadzić do serii nieprzemyślanych, prowadzących do katastrofy czynów.

SOBOTA

Ulicą okrążam pasma dziesięciopiętrowców, w których nie widzę już nic poetyckiego. Korale aut połyskują w żółtym świetle wydobywającym się z forda. Mego forda. Światło i rytmiczne bulgotanie silniku diesla, harmonizującego z wersami rapującego Oskara. Jadę, jadę i wypatruję miejsca odpowiedniego by w końcu ustać, zaparkować, wyjść, dojść gdzieś, opuścić ten fotel. Ale wnęk przestrzeni brak, wszystkie zostały zajęte przez tubylców ich śmiesznymi puszkami blaszek na gumach. Robię, więc koło, bo ulica jest jednokierunkowa i trzeba całą długą zjechać, by się zeń w końcu wydostać. Ulica imienia Stefana Bryły.

Wiem, że nie znajdę tu nic sensownego, zatem taktyka zmieniona i zaparkuję przy ulicy prostopadłej. I wtedy czuję lekki wstrząs, na wąsie swąd, dym się unosi znad maski i wiem, że właśnie wydarzyło się memu autu coś niedobrego. Parkuję ostatecznie, zaciągam ręczny i wychodzę by zbadać sytuację. Z zawieszenia, ciurem leje się rudy płyn i leje się jakby nigdy miał się nie skończyć.
– Cholera.

Ford został ranny. Ale nie mam tu tego za złe. Pięć miesięcy od zakupu służył mi wzorowo. Nie wiem, co to za płyn, więc dzwonię do PeKa by mi telefonicznie objaśnił meandry samochodowych ustrojów krążenia. Ten fachowo, poprzez serię odpowiednich pytań, zaocznie dochodzi do wniosku, że oto wycieka płyn chłodnicy.
– Puścić zapewne musiała uszczelka. – stwierdza.

Rekomenduje zakup wody litrów 5 i ostrożne wlewanie jej do miejsca właściwego płynowi chłodniczemu. Jest tylko jedno ale! Możliwe ujemne temperatury naszego klimatu, które taką wodę płynną mogą zamrozić, co doprowadzi do natychmiastowego zniszczenia chłodnicy. Na szczęście klimat jest tej nocy łaskawy, a termometr wskazuje całe osiem stopni, a więc wodę zakupioną w pobliskim sklepie (wraz z dwiema babeczkami kajmakowymi), leję śmiało. Potem idę do babci.

Babcia jaka jest każdy widzi. Moja jest taka właśnie, choć przejawiać musi także rysy indywidualne. Babcia ma czyraka, albo tętniaka, albo jeszcze coś innego, co sprawia, że twarz jej i ciało jest pokryte czerwonymi plamami, dla mnie już równie przezroczystymi i niewidocznymi jak plama na oknie w dzień pochmurny. Ona jednak widzi, na niej to jest i każdy tak mocno przejmuje sobą się. Ja plamą na nosie, inni plamą w kosmosie, a większość swymi wągrami i pryszczami, bo myślą, że cały świat patrzy na nich i patrzy im właśnie w czuły, brzydki i czerwony punkt ich twarzowego bytowania. Moja babcia jest dobra i jest miła i tylko takie epitety mogą do niej pasować.

Nie powiem, że babcia jest aniołem, albo „osobą fascynującą”, „atrakcyjną towarzysko”, że babcia jest „wyrachowana w swej inteligencji”, że babcia to jest „gracz”. Nie. Babcia jest dobra i miła, i kocha mnie, za co należy się jej podziw. Babcia wychowała mnie, stworzyła subtelnymi maźnięciami swego babcinego pędzla, podmuchami papierosowego dymu marki Caro, swoimi zadaniami pisanymi czarnym długopisem w kratkowanym zeszycie. Przy babci napisałem pierwsze w życiu słowo, i pamiętam tę sytuację do dziś. Było to słowo „koc”. Ze znanych literek układałem dowolne ich kombinacje np. „ABHAST” i każdorazowo, po postawieniu ostatniego znaku pytałem babci, „czy jest takie słowo?”. A ona cierpliwie odpowiadała.

Koc był słowem napisanym na szklanej tafli blatu okrywającej stół a’la dębowy, fornirowany, koc był słowem stworzonym w dużym pokoju trzeciego piętra bloku rosnącego na ulicy Stefana Bryły 3 i pamiętam, że było wtedy pochmurno. Pisząc, koc nie spodziewałem się, że w przyszłości przyjdzie mi tworzyć jeszcze „kocykarium”, „kocykowo”, „kocenie”, a nawet „kochanie”.

Jak jechaliśmy windą to babcia polecała mi wskazywać liczby parzyste i nieparzyste na przypalonych zapalniczką, nadtopionych guzikach dźwigu. Babcia czytała mi i chodziła ze mną i babcia była i sprawiła mnie, choć dzisiaj już tak niewiele może sprawiać.

Kiedy przychodzę, częstuje mnie kawą i zaznajamia ze sprawą następującą: sąsiadka jej z góry – Pani Iwona, poprosiła ją by sprawdziła stan mieszkania po lokatorach, którzy kilka dni temu opuścili Iwonowe lokum lokujące się na szóstym piętrze, tuż nad babci głową. Czy ja mogę pomóc jej otworzyć tam drzwi? No w tym mieszkaniu… bo ona nie ma siły w dłoni klucza przekręcić.

Ależ oczywiście, że mogę droga babciu, chodźmy zatem i te mieszkanie sprawdźmy, po tych nicponiach, lokatorach, co pewnie jakiś bałagan mniejszy, lub większy po sobie zostawili. Wchodzimy piętro wyżej, po betonowej klatce, zawsze lekko zsypem zalatującej i oboje się czujemy teraz jak para złodziei, niezręcznie jakoś, żeby nie popełnić żadnego faux-pas podczas obcowania z czyimś, powierzonym nam mieszkaniem. Odkluczam drzwi na korytarz – „Im in” – chciałbym nadać babci przez mikrofon zapięty na golfie, podczas gdy ona obserwowałaby całą akcję z dołu, na trzech monitorach, siedząc w fotelu i paląc fajka. Tymczasem ona wchodzi ze mną i „We’re in”. Zabieram się za dolny zamek, poszło gładko. Teraz górny. Cholera, coś nie idzie. Naciskam klamkę, nie idzie! Nie idzie! Babcia traci nerwy:
– Chodźmy, trudno, innym razem, jutro może spróbuję jak będzie lepsza pogoda.
– Poczekaj, no, raz się nie udało i już chcesz odpuszczać! – Próbuję jeszcze raz i drzwi się otwierają. Przybieram minę szelmy. Babcia czyni wydech. Wchodzimy.

Mieszkanie okazuje się pozostawione w stanie dobrym i przyzwoitym, doprawdy, pomimo szczerych chęci trudno się dopatrzyć jakiś uchybień w kwestii jego sterylności. Spisuję trzy liczniki: wody, gazu i prądu, wychodzimy, zamykamy i nasza misja kończy się powodzeniem. Na dole, już w pokoju babci, kiepsko oświetlonym o układzie mebli niezmiennym od lat, babcia próbuje mnie nęcić jeszcze ciastami, rosołami i kotletami, ale już moją głowę zaprząta rozwalony w dole i krwawiący brązem ford, dlatego skupiać się i znosić spokojnych rozmów dalej nie mogę. „Do widzenia babciu, czas ruszać w drogę!”, żegnam ją dwoma całusami w oba policzki, lecz tym razem głaszczę ją jeszcze po głowie, na co ona się śmieje ze swej postępującej nierosłości, a mej rosłości i żegnamy się szybko, a czule.

Pośród blokowisk ciemnych jak dusze ich mieszkańców, oświetlonych ledwie, gdzieniegdzie punktami żółto-niebieskiego światła, zbliżam się do samochodu mego – skupionego Forda rocznik 2000 kolor violent fiolet i odpalając latarkę telefoniczną zerkam mu pod nogi, koła znaczy, patrzę czy ciecze jeszcze, nie ciecze, szczęście. Nie ma z czego ciec ciecz wycieńczona zaciekłością swej grawitacyjnej dociekliwości. Dolewam zatem wody jeszcze, telefonicznie Gutka informuję, że dziś mu nie zezwiastuję już wizytą, którą odbyć mogłem, acz nie musiałem – wizyta ta miała być połączeniem biznesu jakiegoś, dilla, czegoś pół-tak, pół-nie istotnego; mogła czekać do jutra, mogła czekać do poniedziałku i poczekała. Ale Gutek jeszcze nadaje, że może pomóc mi, holować, co tak trzeźwe, pomocne i dobre jest z jego strony, że zaczyna gryźć mnie już demon wewnętrzny. Demon,

bo wcześniej Pudel pisze: „hej, wpadniesz dzisiaj?”. Pudla rok ponad nie widziałem, i się tak zbierałem tygodniami by zobaczyć w końcu, zupełnie jakbym pielgrzymkę miał odbyć do wizerunku świętego, z tym, że temu koledze do świętości brak jeszcze mil tysiąca. Anyway, już jak z Gutkiem rozmawiam, to wiem, że ta noc trzeźwo nie zakończy się, i spycham jego potencjalne hakujące, holownicze pomoce w zapomniane sobotnie noce, żegnam się i mówię „cześć”, a do Pudla: „będę”.

A tu jeszcze Dorys wzywa mnie na śmiechu kolędę, pisze, że portret Zbigniewa Wodeckiego malować będą, ale wcześniej jeszcze woda, wóda i kwasy wejdą z Szybką Wolną i kolegą jakimś.

Fordem dychającym, sfatygowanym i dziurawym od spodu, coś jakby ma dusza, durszlak zajeżdżam jeszcze do matki. Po co? Po blat do mego biurka, który został u niej i tkwił za łóżkiem drugą zimę, i na partyjkę szachów z brackim, gdzie remisujemy ostatecznie, co dość żenua pewnie jest biorąc pod uwagę jego siedmio, a mój dwudziestopięcioletni wiek.

Tu znów przejaw mego niedo bycia, mego onegdaj grania i niedogrania, czegoś tam liźnięcia, ale niedolizania i tak się ganiamy mając obaj po dwie figury i dogonić nie możemy. Potem za obliczenie dziesięciu przykładów matematycznych w zakresie odejmowania i dodawania do trzydziestu daję mu sześć polskich złotych, które on skrupulatnie z miną małego, chytrego Żyda chowa do portfela, co jest śmieszne w sumie i stanowi pretekst monologu matki na temat chwalebnych zwyczajów finansowych brata mego siedmioletniego Roberta Robertowskiego; o tym jak każe sobie wymieniać cztery dziesiątki na jedną pięćdziesiątkę, i o tym jak od ojca pożycza, ale nie oddaje, i wstydu wcale za to nie czuje. (Jeszcze siedzi i się śmieje chytrze na kanapie jak o tym z matką mówimy).

„A oddam kiedy się dorobię” – cytuję Moryca z Ziemi obiecanej i choć pewien jestem, że matka tego cytatu znać nie może (a może mylę się) to śmiejemy się długo, do łez i jest dobrze. Daje mi jakieś owoce, słodycze, ja zabieram blat, całus, całus, piona brat i lecę. Ford odpala ledwo, Pudla informuję, że zjawię się i dzwonię i pytam czy pić może, bo nie tak dawno jeszcze zarzekał się na całkowitą abstynencję i złych nawyków porzucenie, i nie tak dawno jeszcze w metrze telefonicznie z nim rozmawiając czułem trzeźwość jego przez słuchawkę, myśli uporządkowanie, ułożenie jakieś, dyscyplinę immanentną.

Teraz Pudel zapewnia, „tak, tak pić mogę i potrzebuję”, a potem pisze: „kup 0,7 i wino białe”. No to jest przesada spora, o ile 0,7 stanowi już wyraz pewnej nonszalancji, to jeszcze wino do tego jest niefinezyjnym zaproszeniem do bramy podłego alkoholizmu.

Na stacji benzynowej nieopodal wjazdu na autostradę A2, kupuję wódkę rzeczoną marki Żubrówka, płyn do chłodnicy najtańszy za 16,99, którego producent deklaruje skuteczność do -37 stopni Celsjusza, sok. Papierosów nie kupuję, choć już czuję, że pomimo 11 dni niepalenia wcześniej, to dziś właśnie przyjdzie mi zajarać znów. Ta myśl przeplata jak wianek myśli pozostałe, jak dym subtelnie w nie wchodzi i wędzi, a ja udaję, tak jak zwykle udawałem, że nie zauważam jej i pozwalam się uwodzić i wędzić jak zwierzę głupie, żaba w rondle siedząca, której kucharz podnosi temperaturę, stopniowo zwiększając płomień, a ta w swej zmiennocieplności żywcem daje się ugotować.

Płynu właściwego, różowego do forda zalewam i ruszam ku P. Puławską myśląc jak paskudne jest to miasto, o tej porze zaś szczególnie. Mijam opuszczoną „Basztę”, salony jakieś moto, niezliczone przejawy ludzkiej przedsiębiorczości i wjeżdżam w końcu w uliczki wąskie, głębokie by dotrzeć pod dom, który mnie gościł już wiele razy, zbyt wiele może.

Pudel zza bramy milcząc mnie wita z szamponem na głowie, z daleka wygląda jakby osiwiał, lub już do reszty był pomylony i chodził w jakimś czepcu, który miałby jego myśli ułożyć i zatrzymać w jednym miejscu. Czuję się trochę jak przestępca gdy tam wchodzę, jak kontrabandzista, Grek brzuszny, bo trzymam w torbie plastikowej kogo niby mającej oszukać 0,7 wódki i sok tymbark. W większości wypadków takie zestawienia są okej, ale tu nie, bo P. miał nie pić już przecież nigdy, w lato mi się chwalił przez telefon jaki jest super aktywny, jak maluje żyrafy trzeźwy jak bąk, spijając nektary życia, które do tej pory zgorzkniała mu wódka. Ukończył terapię, na którą uczęszczał też jakiś sławny aktor (nazwiska nigdy nie wyjawił) i ludzie inni, tak; na tej terapii dowiedział się o sobie bardzo wiele, dowiedział się dlaczego pije, dlaczego przestać mu trudno, dowiedział się, że ludzi krzywdził, że siebie najmocniej. Taki był mądry i oświecony, kiedy deklarował, że rzucił już gibony, że teraz tylko zdrowe flow i zdrowe tony przyniosą sens jego duszy utrapionej. I prawda, kiedy rozmawiałem z nim jeszcze czas temu jakiś to brzmiał rozsądniej, bardziej strukturalnie, jego myśl jak strumień drążyły koryto tematu i nie dawały się zboczyć kamieniom i gałęziom (o kształtach fallicznych) dygresji, które tak ochoczo do jego potoku słów ciskałem. Teraz… Pudel był znów zawartością szklanki wody rozlanej na chodniku, której strumyczki podążały wzdłuż mikrostruktur betonowej kostki, w zupełnym bezładzie, wysychając i dogasając w szczelinach piaseczkowych granic.

Jego psy obszczekały mnie, jeden ten shitshu Tommy, szczególnie, mały idiota, którego lubię denerwować, za co on odgryzł mi się kiedyś dość dotkliwie. Psy wymieniam z imienia: Tommy, Bila, Gustaw, Czopa – każdy jest inny, innej rasy, innego usposobienia. Moim faworytem jest od zawsze Gustaw – harcik włoski, koloru szarości, z rodowodem wartym 6000 złotych, niezwykle dystyngowany pies, który zamiast siadać na trawie woli siadać na poduszkach, za co go cenię, bowiem wykazuję jakąś słabość do arystokracji. Gustaw zyskał brzuszek odkąd go widziałem ostatnio, jednak wciąż pozostał fałszywie skromnym (jego maniery ukazują się dopiero po dłuższym współprzebywaniu) psem. Choć nie powiem, ten tłuszcz odbiera mu wiele fasonu.

Powołując się na znajomość z psami, głośno do nich z imienia wołając, uściski, głaski, polizania wymieniając, próbuję się uzasadnić w surowych oczach rodziców Pudlowych, którzy spoglądają z kanapy rozpraszani na szczęście telewizorem. Zawsze się czuję jakby mnie nie znali, nie kojarzyli wcale i czuję też jakby mnie posądzali o homoseksualizm, no bo któż może przychodzić do ich geja syna o 21.00 w sobotni wieczór, jeśli nie inny gej właśnie, z flaszką i tymbarkiem, w białej, foliowej torbie, która kogo ma niby zmylić? Nie dość więc, że jestem obcym pedałem, to jeszcze rozpijaczem syna, zdrajcą, Grekiem trojańskim, co pod ich strzechami będzie prowadzić synka ku zgubie.

Ale przecież to nie pierwsza flaszka Pudla w tym miesiącu. Ja pić jeszcze mogę i sorry, ale wyrzekać się nie będę, to znaczy mógłbym, ale chyba nie w tym układzie, a zresztą takie picie tajemnicze, wbrew, ma w sobie uroki minionej dawno niepełnoletniości.

Z matką P. wymieniam kilka konwencjonalnych, acz staram się je zabawnymi uczynić, zwrotów, po czym zostaję skierowany na górę do pokoju przejściowego, ładnego, świecami osmolonego, w którym to pokoju można palić, a mimo tego nigdy tam papierosem nie czuć. Jest tam biblioteczka dość spora (jedna z kilku w tym domu), zawierająca ciekawe pozycje np. „Wychowanie seksualne dla dzieci lat 7-9”, czy „Zbiór fraszek na każdą okazję”. Są tam książki tak rozmaite i antologiczne, o których ja nigdy bym nie pomyślał by je kupić, bo są czymś bez czego się można obejść absolutnie, ale i przez swą lekkość, różnorodność i często zbiorową formę są właśnie ciekawe i zapraszające do pobieżnego przeglądania.

Czekam, więc w tym pokoju cierpliwie aż P. zmyje ze łba pianę, a zza drzwi słyszę utyskiwania jego matki, jego uspokajania, które (mogę się tylko domyślać) dotyczą mojej tu obecności.

– Chodźmy na górę. – Pudel komenderuje, więc idziemy do studia nagraniowego i chlejnego, studia, w którym się raczej pije, pali i słucha muzyki, niż cokolwiek nagrywa, choć Pudel z konsekwencją twierdzi, że jest inaczej, w dowodzie pokazując strzępy jakieś, nigdy niedokończonych sprzed miesięcy nagrań.
– No to polewaj.

Tak, jakby o to głównie chodziło. Pokazujemy sobie piosenki, lepsze, gorsze. Mój rap ściera się z jego dawnym popem, czas płynie, wódka płynie, nasze sylwetki w dymie.

Zapaliłem.

Ot jakoś tak wyszło; „wódka lubi dym”, tak sobie mówię cytując genialną Siekierezadę, choć już nie tak genialnego bohatera i palę teraz niebieskiego camela i czuję się dobrze, jakbym się wcisnął w kolejkę, jakbym oszukał celnika i przemycił za granicę coś. Celnikiem jestem ja, granicą moje ciało, kolczaste druty postanowień składanych pisemnie, do luster (patrząc w oczy), składanych na nagraniach audio i wideo, składanych w pamiętnikach, w notatnikach w niezliczonych formach, miejscach i czasach, a pomimo tego chuj. Palę sobie i tak. I jak cudownie oszukać siebie, przynajmniej przez pięć minut, bo po sześciu sumienie i słabnący dech dają o sobie znać.

Siedzimy z P., gra jazz, wspominamy znajomych minionych; dawne dziewczyny moje, dawne przyjaciółki nasze, dawnych kolegów jego. Rzewnie to wszystko i zmierza ku niczemu, wiem to. Nie chcę niczego, chcę czegoś, skoro już wódkę piję, fura się psuje, ja się wędzę, to chcę z tej nocy wytłoczyć olej, paskudny, pełen smogu i lichych gwiazd, chcę czegoś, bo NIC niczego mi już nie może dać!

Tarabani Dorys dobija się, kolejny i kolejny SMS: „siema, wpadajcie, jestem z nią i z nim, będziemy malować portret Wodeckiego, ale najpierw kwasy i chill”. I to mi brzmi jak dobry dill, czuję, że tam już czeka na mnie COŚ, mięso, konkret, że tam się zadzieje. Delikatnie, aby nie spłoszyć, zaczynam Pudla drenować sugestiami, kusić większymi butelkami, pokazywać przypadkiem niby zdjęcia Dorys (te najkorzystniejsze), wspominać o jej otwartych i rozległych poglądach, szczerej względem gejów i Żydów sympatii. Polewam ofiarnie, zaznaczam, że o! Butelka 0,7 właśnie sięgnęła dna, jakaż to szkoda, a skoro już taksówkę bierzemy na stację, to może i na stację centrum? i jak to dawno, dawno nigdzie razem nie byliśmy, a człowiek socjalny przecież jest i powinien drugiego poznawać!

Pudelek daje się przekonać w końcu, obaj jesteśmy w sztorcu i wyczuwamy nieprzyjemne tu fale od jego trzeźwej familii, psów szczekających i faktycznie dobrze opuścić te miejsce, odświeżyć się, wyruszyć w świat. Na stacji bierzemy litra, ja przeglądam bajki, które tam sprzedają (kiepsko wydane, obrazki czarno-białe w środku). Z taksówkarzem się schodzi na Biedronia, Pudel się spierać próbuje, ale się okazuje, że taksówkarz jest wyważony bardzo, prezydenta Słupska popiera, choć nie w każdym punkcie i tak rozmowa rozbija się o falochrony ogólności.

Dojeżdżamy na miejsce wreszcie, jest wcześnie jeszcze, ziomek kontynuuje te brednie śmieszne, ja mówię: „daj szlugę”. Daje mi, ja w myślach liczę kwit, jest parę stów jeszcze, a więc wyjątkowo git, jak na warunki domówkowe, styknie z nadmiarem jak nic. Zerkam w esemesa, tam dokładny adresat naszego zajścia: „mieszkania 98” – ten sam numer co moja babcia, super, wchodzimy. Dochodzi północ.

***

Napisz komentarz jeśli dotarłaś/dotarłeś aż tu.

Nad morze przyjechał do mnie PeKa. Już dawno gadał mi o leku, który podkrada ojcu, (co swoją drogą uznaję za dość żałosne), i który to lek zaaplikowany przed snem wywołuje u niego doznania narkotyczne. Lek nazywa się "Na sen" (jeśli czyta to przedstawiciel koncernu farmaceutycznego, to nie mam nic przeciwko by ten product placement był komercyjny), a jego substancją czynną jest zolpidem. PeKa. z namaszczeniem wręczył mi nadwyrężony mocno blister leku NA SEN (widzicie jak ładnie lokuję? #SEO) i polecił połknąć jedną tabletkę. Wobec osaczającej mnie nudy uczyniłem to bez wahania. Połknąłbym nawet drugą i trzecią, byle przerwać nadmorską chandrę i durnodźwięki kapiące z telewizora. Połknąłem i czekałem ku uciesze PeKa - (zawsze go to bawi, kiedy się ućpię czy upiję, a że robię to coraz rzadziej, okazja była na swój sposób wyjątkowa.) 
Cała zabawa z zolpidemem (lekiem NA SEN - co na sen, ratunku nie mogę zasnąć, leki bez recepty na sen, na sen, problemy z zasypianiem)  polega na tym by go połknąć, ale NIE IŚĆ SPAĆ. Oczy mieć szeroko otwarte, umysł w trzeźwości i czekać. Czekać na stojąco, lub siedząco, ale na pewno nie leżąco. Po 20-30 minutach zopldiem zaczyna ujawniać swą dziwaczną moc, czyniąć świat i naszą świadomość miejscem onirycznym. Trudno opisać jego działanie, szczególnie, że przy końcu lek odbiera pamięć. Ostatnie co pamiętasz, to spadanie na otwartą klapę laptopa grającego Nicki Minaj. 
Stojąc w straceńczej służbie literatury, kontynuując dziedzictwo wszystkich pisarzy zażywających, niepraktykujących, postanowiłem PISAĆ i przekazać wam Niewdzięcznym (to nie do pana, panie przedstawicielu koncernu farmaceutycznego) okruchy zolpidemowej świadomości. PISAĆ i NAPISAĆ. Wyszło opowiadanie. Słowa wylewały po miękkich zagonach pościeli tworząc sensowne gramatycznie zdania. Zapewniam, że są one też złożone semantycznie. 
Kiedy dałem "Kopułę" do przeczytania Jerzemu (53 l.) powiedział: "nic z tego nie zrozumiałem". 
Nie dziwię mu się. 
Jest to bowiem opowiadanie wymagające od Czytelnika ufności i wnikliwości, a na te trudno dziś sobie pozwolić. 
Pozostawiam to jednak Twojemu osądowi.

KOPUŁA

Pierwszy dzień lata 2028 roku rozpoczął się drugiego kwietnia. Drugiego, bo pierwszego nikt nie zrobił żartu spektakularnego, ani jakiegokolwiek w ogóle. Nie pamiętam by zrobił, a więc nie zrobił. JA też nie zrobiłem, a więc współwinny się czuję napędu koła w osi posthipsterskiego-korpo marazmu, koła toczącego to miasto.

Warszawa jest wedle naocznych świadków – znajomych operatorów dronów, kręcących reklamy reklam, w kształcie wielkiego dysku. Axis Mundi dysku wyznacza Pałac Kultury, a pomniejszym axis tym bardziej pragmatycznym, tym bardziej „zejdźmy z chmur na ziemię i skilujemy deadline” jest siedziba firmy „DronSons”.

Te dwa punkty: PKiN oraz „DronSons” mieszczące się w kamienicy na Mokotowie, tuż obok McDonalda stanowią dla Ksawerego – droniarza – oś współrzędnych x i y, południk i równoleżnik, terytoria jego działań jakim jest dysk. Dysk Warszawa. Pokryty białą kopułą spermy, koksu i mąki z kajzerek. Zespojony solidnie sylikonem i niby to wyraźnie, a niby nie (tak, że łatwo zapomnieć) rzuca na Warszawę cień. Cień przytulnej ignorancji.

Modlitwa do Kopuły:

O Wielka Kopuło! Złożono ze spermy, amfy, jajek i kruszonek udziel nam, chroń nas, zyszczyj nam, racz się jaczy wola Twoja, jako w Kopule tak i na Ziemi, chroń nas o Kopuło! Nocą, o świcie! Chroń nas od innego złego, bo swego mamy już w kurwę. Chroń nas i jeśli woja Twoja to zyszcij nam coś spuści na stock. Ale niech cię od złego pokuszonego nietentego, jego jimię folołowane, zbaw nas, zbaw! na wieki, wieków. Cola.

Ksawery co dwa dni zmawia modlitwę do Kopuły, by mu się życie nie zwaliło na łeb. Przed każdym wyruszeniem na kręcenie reklamy, a później making-offa reklamy odmawia ją solennie. Nakazuje mu to przełożony i regulamin „DronSons” uaktualniony o nową „politykę prywatności”.

Polityka prywatności zmienia się często, bo chodzi w niej o utrzymanie prywatności, a ta ze swej natury nie powinna być przecież dobrze znana, czy publiczna. Publiczna prywatność? Dziś nawet oksymorony nie prowokują różowych, śliskich, łakomych ust Wielkich Pożeraczy Gówna. Gówno się stało tak powszechne, że jego zapach mało ich nęci. Co to za gówno, z którego wszyscy są zadowoleni, bo je pakują dzieci w bąbelkowe folie i ładne, jednorazowe kartoniki. Gówno, które mają za uszami wszyscy, nie może być już „gównem” dłużej nazywane! O teraz nazwiemy toooo…. „produktem”! eureka! Nowe gów… to znaczy … pprpodukt, produkt w aptekach!! PRODUKT w sklepach, marketach, szaletach….

PRO D U KT JEST WSZĘDZIE! PRZYJDZIE TEŻ W NOCY I CIĘ ZJE!!!!!

Jak go nie kupisz. Ale kupisz, tak? ?

– Ksawery jak twój start?

– Już już, Pani Tolo, rozkręcam śmigiełko i lecimy w niebololo!

– Ksszz kszzzz, wiem, że to ksz ksszzz, niepoprawnie w pracy, ale ksz kszksz, mógłbyś tak dziś pszybować ze mno na kolacji?

– Nie wiem ksz ksz czym dobrze odebrał Pani Tolo. Chce pani, żebym pani przywiózł tym kolację?

– Nie nie, ksz ksz, ja chcę Ksawerku cobyś mi ją zjędli razem. Drona zostaw u kolegów.

– Ale Pani Tolo, ksz, ja jestem operatorem, pilotem teo drona! Pani widzi jakie mam poważne skórzane rękawiczki i tu fsiu, bdźiu, niebieskie guziczki? To jest moje narzędzie pracy.

– Masz także inne kszksz narzędzia Kszksz. I twoim męskim obowiązkiem jest z nich korzystać. Pogadamy jak wylądujesz, a teraz skup się na celu żołnierzu, co widzisz?!

– Pani Tolu, za pośrednictwem swych gogli VR i kamerki nabrzusznej widzę plan reklamowy. Wielką ksz reklamę, wielkiego produktu. Over. Kszsz

– Co to za produkt Ksawery? kszksz. Czy uda ci się podlecieć bliżej i strzelić mu pack shota? Kszsz. Over

– Zdaje się, że to ksz zupełnie nowy i rewolucyjny płyn do prania tapicerek „Klinex”. Ma… o Kopuło Najbielsza… ma nowe aktywne składniki piorące i mikrogranulki, a do tego… o ksz sz.. świąteczny zapach cynamonu. Over! KszKSz

– Musimy to mieć Ksawery. Kszsz. Spróbuj podlecieć tak, aby reklama i produkt się nie wystraszyły. Postaraj się nagrać prezenterkę porównującą „Klinex” do zwykłego, wiodącego producenta płynów do prania tapicerek. Over!

– Kszsz, mam to. Narzucam czarno-biały filtr na Zwykłego Wiodącego Producenta.

– Doskonale… kszsz

– Czy dodać cyfrową wizualizację ukazującą moc nowych aktywnych składników piorących i mikrogranulek? Over!

– O Boże Ksawery, jak tu cię nie kochać. Spotkajmy się po pracy. Over… kszsz

– Ale pani Tolo. Uwagalolo, uwaga, namierzył mnie wrogi dron, powatrzam! Namierzył mnie wrogi dron! Lecę wprost, na kopułę, kszksz, powtarzam, lecę wprost na kopułę!

– Ksawery! Natychmiast zdejmij gogle, katapultuj się słyszysz?1 Zdejmij gogle, Ksawery! KszKSz

– Widzę szczegóły anatomiczne Wielkiej Kopuły! Kryształki amfetaminy, mąkę z kajzerki i obszczaną chusteczkę over!

– Ksawery, zawróć natychmiast! Rozpadniesz się jak Ikar, to nie jest prawdziwe, słyszysz? To nie jest prawdziwe życie, to są śmieci, to nie są produkty! Powtarzam: to są śmieci, to nie są produkty! Nie filmuj tego! Natychmiast zawrócić! KszKSz

– KszKszKszK

– Ksawery???

– KszKSzK Widzę bęben pralki i plastikowe butelki. Wcale nie są białe?! Co robić? KszKSz

– Ksa….

– Wrogi dron otwiera ogień! Muszę wylecieć przez kopułę, powtarzam: muszę wylecieć poza kopułę!

– Natychmiast za…

– …… fbz… bzzuuuuu. Iiii..yykszssz……

Tola obróciła się na krześle i spojrzała w przestronny pokój mieszczący się w kamienicy firmy „DronSans”. Na jej ściągniętej twarzy okalanej rudymi, kręconymi włosami, skupiły się teraz oczy pozostałych pracowników Centrum Dowodzenia. Wśród monitorów i hologramów przecinających pokój dało się wyczuć materię napięcia emocjonalnego, stresu, który tylko na krótkie chwile dnia, opuszczał te pomieszczenie. Tola wycelowała zielone oczy w Starszego Inspektora ds. Lotów WK – Tomka i wydała krótki rozkaz:

– Odłączyć.

Milczenie stało się głośne. Tomasz, z kroplami potu na czole, które przedrzeć się chcą przez gęste, czarne brwi, podnosi klapkę osłaniającą wielki czerwony przycisk. Patrzy, na Tolę po raz ostatni, a kiedy widzi jedynie lekkie skinienie głowy, przymyka oczy i…. naciska guzik.

Ksawery – operator drona zanurza się w śmieciowej chmurze dryfującej nad Warszawą. Zaczyna rozumieć. Zaczyna rozumieć wszystko. I boi się.

Rozumie co dzieje się z produktami, kiedy przestają działać i co dzieje się po tym jak Łowcy Produktów Umarłych zabierają je spod jego i sąsiadów drzwi. Do tej pory myślał, że produkty umarłe po prostu znikają. Że spala się je, albo przerabia i nie ma ich. W każdym razie nie tak wiele. Wielka Kopuła, miała być wielka, owszem, ale nie miała być wszystkim. Teraz Ksawery rozumie… i przeraża go to. Rozumie, że poza Warszawą – Wielkim Dyskiem, poza produktami i poza kopułą, Wielką Białą Kopułą śmieci, na tym świecie nie pozostało już dla niego Nic.

Sygnał czerwonego przycisku dochodzi do gogli. Mocne i precyzyjne wyładowanie elektryczne paraliżuje a następnie wyłącza mózg Ksawerego, tak jak wyłącza się mózgi zwierząt w rzeźni. Ksawery staje się w tej chwili zupełnie nieużytecznym produktem. Teraz można go już tylko wystrzelić w Wielką Biała Kopułę.

 

ŁDZ toczas dla nas. PART 1

ŁDZ to czas dla nas. PART 1

Obudziłem się w moim mieszkaniu, które nie jest moje (bo je tylko wynajmuję), lecz czuję się tu względnie dobrze. Dobrze jeszcze przez 10 dni, bo wtedy znów przeprowadzka, wyjazdy, elo Warszawa! elo Bałtyk! taki los prekariatu, że się nosi co rok ze starymi gratami i nowymi zamiarami, które może wyrosną, a może zarosną je chwasty.

W pokoju panuje rozgardiasz: torba uber eats, rower, biurko, szklanko-gacie, stosy książek i pamiątek po wiedźmo-księżniczkach.

Telefon dzwoni:

– Kocie to dziś. W końcu dziś.
– Nie jadę.
– Jak to?
– To nie dla mnie. Zostaję stolarzem.
– Przestań się wygłupiać. Zakładaj buty i widzimy się na Wschodnim. Ja się jeszcze muszę umalować. Pa.

Sprzeciwiałem się wezwaniu, lecz nie miałem wyboru. Kasia odwróciłaby się ode mnie, gdybym teraz zawiódł ją po raz kolejny. Oczywiście zamierzałem jechać, ale chciałem sprawdzić jak zareaguje na moje droczenie się, czy weźmnie mnie na serio.

Nie wzięła.

Próby prasowania koszuli od razu zarzuciłem, przypomniawszy sobie, że deska do prasowania, a właściwie jej nogi pękły pod ciężarem Weroniki, która z deski chciała mieć krzesło. Jak trzeba być nieroztropnie pijanym i łaknącym wyzwolenia, ażeby siadać na desce! I to jeszcze kobieta. Dziś nie potrafią, ani prasować, ani gotować, ani…

Ale już nie marudzę, bo zegar wybija 6:20, woda prysznicowa stopni 20 – co najwyżej, orzeźwia, poprawia krążenie, wygładza cerę, wkurwia mnie; wyskakuję, look w lustro dumny, w tył zaczeska i na goleska się wybijam jak antyczny pomnik na piedestał.

– Brunon?
– o, hej, Paula, o sorry, wiesz, brałem prysznic zimny, o, no..

Dziewczyna współlokatora. Jedna z trzech. Kurwa i akurat teraz wyjść musiała, kiedy moja pa… męskość przypomina raczej chłopięcość (to przez zimny prysznic!).

6:27, pociąg, odjazd za 22 minuty. Zgarniam z łóżka byle ciuchy, śniadania nie jadam, dobra typie, zbieraj się! tam rozmowa życia czeka cię!

6:33 – wezmę rower, jestem gotów, telefon jeszcze… gdzie… okej. Dobra, wybita. Kurde, brak klucza… 6:37 – dwanaście minut. 6:38 kurde, gdzie on jest…

– Damian! Wchodzę!
Wchodzę do pokoju współlokatora, Paula już na właściwych sobie torach, czyli na nim, wow, teraz dostrzegam, w górę i w dół, w górę i w dół, za co ją tak… kocha.

– Człowiekiem jestem! – krzyczę – i nic co ludzkie nie jest obce mi!
– Kurwa, Brunon, puka się!
– No właśnie widzę, ale ja muszę wyjść! Wychodzę tarasem, zamknijcie za mną. Paula wiesz, to naprawdę była zimna woda… dobrego dnia! pa!

Dobiegam pędem na stację Veturillo, wypożyczam rower z ruchomą w pionie kierownicą, wrzucam bieg trzeci i pędzę pośród praskich kamienic na pociąg do Łodzi, który odjedzie za 7 minut z Dworca Wschodniego.

***

Część druga już za tydzień. Wypatruj i śledź mnie na instagramie i fejsie!

 

Biznes, kultura i porno – #OPOWIADANIE

Czeka ktoś gdzieś,
patrzy w stronę drzwi,
dawno miałeś być,
ale nie wie tego,
że hasz był mocny.

Sokół i Marysia Starosta, Spotkanie

 

Biznes, kultura i porno
ku pamięci, że żyć tak dłużej nie wolno

Nie wie tego nie, że depresja była mocna i mroczny był dzień, taktowany bólem płata czołowego, zęba górnego, bodaj siódmego od przodu i był to dzień, jakich przeżywać się nie chce, a mimo tego, człowiek sam się na te dni skazuje, począwszy od zaspania, umyślnego snu przedłużania, nie zjedzenia śniadania, odpalania papierosa na pusty żołądek. Potem biegu ciągłego, syfu do mózgu wlewanego przez smartfon, kwejk, gang, bang, muza, elo, śmierć, coś tam gdzieś.

Ty tu sam w metrze ledwo się trzymasz, stoisz ledwo. Wysiadasz pośród setek, tysięcy wysiadających, okropna jest myśl o obowiązkach, i ludziach cię czekających, już zaraz, mimo braku w żołądku śniadania, odpalasz drugi papieros, by bolało, a jednocześnie nie czuło się nic. Narkoza i pobudzenie jednocześnie, dziś nie jesteś wieszczem, jesteś leszczem, śmieciem, milionem.

Dzwoni telefon, to szefowa pyta, kiedy zobaczy twój ryj, pyta pro forma, bo oboje zdajecie sobie po cichu sprawę, że tak naprawdę wolelibyście nie spotkać i nie widzieć się już nigdy. Lecz ona mimo wszystko pyta, kiedy zawitasz, to zbywasz ją pół-prawdą, coś o bezprądnych tramwajach na Pradze i idziesz dalej. Paląc patrzysz na mury, graffiti szukasz znajomych kresek, dziar na trzewiach i skórze miasta. Dostrzegasz napisy te same, co zwykle i głowę podnosisz w tym samym miejscu co zwykle, by ujrzeć… te co zwykle graffiti na kamienicy szczycie, tego dnia akurat wyjątkowo poszarzałe i niewyraziste, i nie czujesz nic. Pusto. Nic.
Kaszel. Skręt. W prawo. Udar. Rozbija beton i łeb. Buduje się. Rujnujesz się. Czemu tu idę. Nie tak miało być. EJ!
Wyrzucasz kiep, odbija się od puszki po tajgerze, spada na chodnik, nie schylasz się by go podnieść, to będzie tragiczny dzień i na pewno nie poruchasz, to już wiesz, bo kiedy niedopałek nie wpada do kosza to jest zły omen. Zły znak.

Oh men, schody, wbij kody, zbieraj nagrody, 120 klucz 8566, cześć! Cześć! Cześć! – pokoje otwarte, wyrzucamy sobie powiatania jakbyśmy rzucali okruchami czerstwego chleba do ptaków, w ptaki właściwie, po cichu licząc, że spadną im na główki, trafią w czarne, szkliste oczy. Skrzywdzą. Tak trochę dla żartu.
Dostaję odłamkiem od jej mrugnięcia, idę po szklankę, nalewam kawę, radio milczy jak przed zeznaniem kabel, a mogłoby grać Frediego. Włączam i Sen o Wiktorii, wyłączam, w ogóle nie nastrój dziś do tego, sen był już, a na wiktorię to nawet nie ma dziś szans: po pierwsze vibe, po drugie: szlug wypadł z kosza, po trzecie to się czuję jak gówno.

Siema! Hej mój pokój wita mnie, nie moi ludzie, nie mój warszawski sen, ale hajs jest, a prawda taka, że nigdzie nie umiem odnaleźć się, jeśli mam spełniac czyjś a nie własny sen.

ZEN. Siadam na krześle, one lekki uśmiech, może jeszcze nie jestem skreślony w ich oczach, może to ja sam tylko kreślę i zabijam się. Tracę barwę, lewe oko drży od niedoborów: magnezu, fosforanu, a miałem przecież na tej siłce wyrzec się potworów, zdrowo żyć, nie pić, nie palić, tymczasem serce bije to mocno, to ledwo, jak na sinusoidach mych zwycięstw i żali. Wbijam na maile, otwieram Excel, czy tego naprawdę chciałem? Nie, nigdy, jak sądzę. Mam nadzieję, że nie kończę, ja zaczynam, bo zdechnę jeśli tak dłużej będzie się patrzeć Karolina.
Proces to nuda, follow-up obłuda, stosunek mój do pracy jak to dup z tindera, walę ją i się na twarz spuszczam.
Kiedy wciskam enter, przesuwam myszkę, to głęboko czuję ten system i syf i fałsz, pogoń, mizerny hajs, czuję, że nie ma znaczenia czy za 2 czy za 10 k grasz, bo w obu przypadkach i tak pod koniec miecha nie masz nic. Jeden ma buty lepsze, drugi ma gorsze, jeden pije łyche na go go, drugi na murku goude. Jeden furą jedzie, a drugi busem, obaj spieszą się z rana, no bo „szef jest lamusem”.

Brzuch burczy, głód i to nieważne, że w portfelu parę stów, bo teraz nie mogę wstać, wyrwać się, to jeszcze nie czas na przerwę #kitkat.

Ona zaczyna swoją litanię, tysiące info kapią na łeb, na szyję, jak woda w wannie; moja bania jest dziurawa, wypływa z niej raport tygodnia, wypływa wzorcowa postawa. Plecy zgięte w łuk, ręce strzały wybijają klawisze, żołnierze na Wordzie chwały; ich esencje jak duchy na karty historii wlewają się: z r ó b  l i s t ę, naciskam, zabijam nieskończone zadania liter i cyfr, a ich awatary wciąż tkwią w laptopie, jak w moich płucach węgielny syf.

Kaszel to emanacja pokrzywdzonego ducha, czas równa się praca, słuchanie dorosłych nie popłaca.
A gdyby tak wyjść teraz i strzelić se w łeb, a gdyby tak złapać nóż, otworzyć czerep, a gdyby na ostatnie piętro wdrapać się, sprawdzić sztukę latania we własnej bluzie PROSTO label?

Może wtedy nastąpiłaby ulga i jebać tę pracę, jebać te miejsce, brak mi słów na takie podejście, jebać studia, moje życie to nie miała być studnia, to miała być wieża, EJ! Panie systemie, spierdalaj, zostaw moje kamienie, łopatę, cement, it’s my life, to ja za to płacę, fokusem, energią, czasem; proszę nie ruszać mych narzędzi, zasobów i planów, dlaczego skurwysyni mówisz mi jak żyć i dajesz tylko iluzję wyboru?!!

Zapalę chyba. Sam sobie sterem, żaglem, okrętem, kotwicą, wiatrem marnym z osłabionych płuc.
Na korytarzu łypie na mnie ona, to ta Ilona popierdolona, mówi: „poczekaj, pódję z tobą”. Zaczyna nawijać o swoich kotach, i coś o teatrze, że wejściówki ma dwie, ja kumam aluzję i wiem, że jej pussy chce być głaskana na twardo. Ale nie jara to mnie, bo zmarszki na czole ma dwie, poziome, choć jest jeszcze młoda i całkiem sportowa, to…
– Może wpadniesz dziś do mnie, hę? Poznasz moje kotki i trochę lepiej też mnie.
– W sumie czemu by nie?

Czyżby poranny omen jednak mylił się? Może ten dzień będzie lepszy niż ból głowy i zjebane ZEN. Kończymy kiep („We Włoszech żelaznym pachem, mąż kiep żony zasłania przed gachem”), ona uśmiecha się, ma kolczyk na pełnej wardze, zalotne niby spojrzenie i głowę niby niechcący opiera o moją pierś. Szczypię ją za bok, jakbym kijem tykał mrowisko. Wchodzimy na górę, bo Pan Kanapka na powiślańskim rejonie pojawił się. Dupy z biura jak sępy na padlinę zleciały się, czy jak gołębie na chleb. Wybieram szamę, wydaję dychę, mam węgle, białko, do ogrzania w mikrofali, trochę tłuszczu na widelcu i kuchenne gadki-szmatki.
Mam ochotę położyć się, uciekać w sen, czy to ten śnieg za oknem, czy kończę się jak atomowy reaktor, co nie wybuchnie, tylko pod wodą zatopi się?

Kawa chwilowo stawia, na oparach jak golf dresiarza, dzwonię do dziennikarza, on się zgadza na rozmowę a autorem książki, którą promuję z takim mozołem; efekty przynoszę, uprzejmie donoszę szefowej. Ją to cieszy chyba. Uzupełniam tabele jak egipski skryba. Umiem liczyć, znam litery i słowa, to dużo w świecie, gdzie wszystko buduje hajs i rozmowa.
Dzwonię, piszę, uzupełniam, nawijam, milczę. Gdy powininienem ze współpracownikami relacje budować, ale nie mam energii dziś, sorawa, dajcie tu więcej słońca iluminati Anieli.
W końcu 17.00 wybija, poza zawijać, czuję, że cuchnę, lecz ona zdaje się nie odczuwać, kiedy nawija, komplementuje co mam mam w głowie, że teksty genialne, a tak w ogóle to w przyszłym tygodniu chodźmy do teatru. „Hola, hol dup dziewczyno! Fist show me your pussy, interior desing, Albright?”. Okej, jedziemy, autobus 524; nie lubię tych busów, bo się zawsze czuję jak na podsłuchu, gęb korpo lamusów, do których sam, mimochodem muszę się teraz zaliczać. Dlatego noszę Fast najki, skity śniegowe i portki moro. Moja katana jest czarna, a czapka ma jaskrawy kolor, nocą nią świecę jak aureolą, by wyróżniać się od tych, co indywidualność pogrzebali pod ziemistym ubiorem i cieniem, smutnym kaszkietem, spojrzeniem. Ja nie chcę być smutny, ale ten świat często nie pozostawia mi wyboru. Walczę więc z nim malując mury sprejem i waląc coś w sklepie, czy z marmuru fete.

Ale i czasem pomedytuję, na oczyszczenie, rozpalę świece i zmówię mantrę: „om mani padme hum!”. Buddo, daj mi siłę, bo jej gadka chyba mnie wykończy.
– No i wiesz, moja ciotka prowadzi herbaciany sklep, biorę często od niej yerbę, a ta Matylda od nas z pracy to głupia jest jak cep, serio, moja inteligencja przerasta ją, a ty masz fajny uśmiech, wiesz?
– Wiem. Daleko jeszcze?
– To już tu chwila, o widzisz tutaj chodziłam na piwo z przyjaciółmi z gimnazjum, takim Markiem, co miał niebieską latarkę…

Gad dejmn, w co ja wjebałem się? Czy ona kiedyś przestanie gadać?
Dojeżdząmy na szczęście już, wysiadka ożywia mnie. Ursynów, smog, śnieg, szlug i z bloków tlen.  
Nie lubię ich betonowych mord z pokrzywionymi oknami, brzydkim zasłonkami, światłami niebieskimi emanującymi od ludziów przed telewizorami #szklana_pogoda  (co się gapisz? Zamknij te okno, nie puszczaj do mnie oczka, bo masz szarą, wstrętną elewację!).

Zawsze wolałem Służewiec z jego alejkami i parkami, choć dziś już gardzę tymi biurowcami, a nowa elewacja pochowała to co kocham. Wszystko takie sztuczne, robione na pokaz, okładka zmieniona, ale wciąż ta sama książka.

Na Służewcu była przestrzeń i tlen. Tutaj mam wrażenie, pośród długich parkingów, nic nie układa się. Samochody, samochody, samochody, dwa wypadają na jedne nogi, na nóg parę, a teraz para wolno, smoliście się wydobywa z naszych roześmianych ust, bo żart prosty: menel wiózł na wózku złom i jak po piwo z kieszeni sięgał to mu ten wózek zjechał i z drzewem zdzwonował. Taki dzwon, ding dong, pokrywa od pralki, się pokryła wgniotem,

“Panie, tego już do żadnej innej się nie przełoży, to trzeba nowy element wstawić, bo lakierować nie ma sensu. Chociaż znam takiego magika, co może i mógłby to wyklepać tanio, zaszpachlować, pędzlem białym pomalować, no, ale to za flaszkę, bo on na trzeźwo takich robót nie robi, to jest chłop co się do bycia mechanikiem sposobił, no ale jakoś tak wyszło, że piwko, drugie piwko, trzecie piwko, aż ze Zdzisława się stał swojsko – Zdziśko, i tak pan widzi, o tam, na tych garażach wgniecione klapy pralek i ram rowerów w nowe cuda przepoczwarza, ale to jak mówię, to zagadać muszę, o tam jutro do warzywniaka idę, to się przejdę, no, może zastanę go, ale to nie obiecuję nic.”

I tak jakoś zmierzamy dalej: ja i Ilonika, Ilonika i ja. Ilonika w majtki sika, a żółta oranżada Helena to siki Iloniki i tak mnie też się chcieć zaczęło, a więc pytam czy daleko jeszcze.

– O nie, o tu, to tam, piętro pierwsze.

No to okej, tyle mogę przetrzymać jeszcze, ale te bloki się zdają jak fatamorgana, miałby być blisko, a się oddala i oddala bloczysko, jakby z fundamentów sie urwało i teraz płynęło w zieloności, nurzało w przestrzeni, a im ja krok bliżej, tym ono dwa węzły dalej, jak ja dwa kroki to znów wiatr zawieje i NAZWA ULICY odpływa na kolejne trzy długości. Pęcherz się naciąga, mięsień Kegla ćwiczy, co by za szybko nie sikać i nie spuszczać się od przesłodzeń łóżkowych słodyczy, ale kurwa, gdzie ona mnie wywiozła, no gdzie?!

I ten dzień i tak za długo dłużył się a teraz w dodatku głód, szczyny, fizjologia najczystsza, najpierwotniejsza i najbrudniejsza w swych formach daje znać o sobie. No tylko, że popędu nie ma i go nie odnajduję w tej drugiej osobie, bo ona tylko miele i miele jęzorem, coś niby o mnie, ale głównie o sobie. Jeśli dobra rozmowa to wspólne się zazębianie to rozmowa z nią jest jak przez ścianę ruchanie. Jedno sobie, drugie sobie, niby się tam słyszymy, ale żadne czucie z tego nie wynika. Przynajmniej po mojej stronie, bo ona zdaje się być zachwycona każdym moim nastrojem  i już ją odpulam i zaczynam być i wulgarny i banalny i brutalny i próbuję każdej techniki jawnego “sięodpierdolenia”, ale na nią to działa jak na milionera szynki przecena.

W końcu, kurwa pod tę klatkę dochodzimy, szarość, szorstkość, obok wejście do śmietnika (to nie Afryka, drzwi się zamyka!), że można je pomylić z wejściem właściwym.

***

Część 2 niebawem.

Ściągnij moją książkę „Bez przekazu” za darmo: czarnykajet.com/bezprzekazu

 

Opowiadanie „Drugi dzień świąt”. Napisane w trzeci, a publikowane teraz

DRUGI DZIEŃ ŚWIĄT

#opowiadanie

Siadam.  W domu swoim w końcu. To znaczy, nie w swoim, a wynajmowanym. Mieszkaniu nie domu. Pokoju nie mieszkaniu.

Ale pokoje mamy trzy. A lokatorów jedynie dwóch, zatem znać pewne znamiona bogatości. Nie jest to typowa studencka melina. Bo Pablo nie studiuje. Ja w sumie też już nie. Czyli dwóch dorosłych typów wynajmuje dwa pokoje, w trzypokojowym mieszkaniu. Trzeci pokój jest zamknięty i należy do Szmuela, który powtarza, że urządzi tam swoja „ruchalnię”, ale póki co jedynie wstawił tam karton z książkami.

Święta dogorywają, jak dobrze. Po Bożym Narodzeniu zostały mi dwie nudne książki, stówa w portfelu, trochę pieczonej kaczki i kawał makowca. Jestem już sam, w końcu. Postanawiam przestać pić. Na kilka dni. I przestać palić. Od jutra. Więcej pisać. Od teraz.

Siadam. Otwieram pokrywę laptopa, chcę pisać. Nie wiem jeszcze o czym.
Dzwoni telefon:
– Siema, co robisz wariacie? – odzywa się Szmuel.
– Właśnie wróciłem od rodziny. Piszę.
– Dawaj, napij się z nami!
– Masz towarzystwo?
– Tak, ale nie tak liczne, jak możesz słyszeć w tle. Moje towarzystwo aktualnie milczy.
– No nie wiem, chciałem popisać.
– To jutro popiszesz, nie daj się prosić.
– Dobra, wpadajcie.

Wstaję. Trzeba tu posprzątać. Sprzątam, wstawiam pranie, układam równo prześcieradło, porządkuję biurko, rozpakowuję plecak, który leży w kącie odkąd wróciłem znad morza. Pokój wygląda przyzwoicie. Teraz ja. Zakładam bluzę PROSTO. Albo nie, czarny longsleeve. Tak lepiej. Lekkie perfumy. Jest dobrze. Siadam. Chcę popisać. Pukanie do okna tarasowego. Otwieram.
– Siema.
– Elo mordo.
– Poznajcie się, to jest Marianna, Marianno, to jest Tadeusz.
Poznajemy się. Marianna ma wysokie buty, za kolana, ciemne rajstopy, czarny płaszcz odsłaniający uda, burzę ciemnych włosów i ładny uśmiech. Jest naprawdę ładna, za co w duchu chwalę Szmuela.
– Przynieśliśmy ci piwko.
Mają całe ręce piwek. 9 butelek. To mi się podoba. Bo jak już pić to porządnie, a nie z jakimś niedosytem, połowicznie. Po co budzić demona, skoro potem tak trudno go uśpić.
Siadamy przy biurku. Ja znów narzekam, że tak mało tu miejsca i, że nie ma gdzie siedzieć, i powinienem tu wstawić jakąś kanapę, albo fotel, na co Szmuel odpowiada, że zawsze tak mówię, i to jest prawda.

Kolejnego dnia znajduję w bramie nieodległej kamienicy, kilkadziesiąt czerwonych skrzynek po butelkach coca coli. Zabieram cztery – to będą moje przyszłe taborety. Niosę je pewnie przez praskie ulice. W końcu wstawiam na taras i śmiejąc się zasiadam na fotelu, odpalając papierosa i podziwiając zdobyte okazy. Zastanawiam się jak przymocować do nich sklejkę, i czy sklejkę w ogóle. Tak, należy na czterech rogach, które są wykonane z grubego, czerwonego plastiku wywiercić otwory, następnie włożyć w nie znaczniki, czyli metalowe „pineski”, przyłożyć co tego kawał sklejki. Obrysować od skrzynki pożądane wymiary, na powierzchni sklejki, wyciąć wyrzynarką (zeszlifować), w miejscu śladów po znacznikach wkręcić śruby o odpowiedniej średnicy, następnie te śruby umieścić w wywierconych uprzednio otworach w plastykowej skrzynce. Sklejka powinna być z drzewa liściastego, najlepiej buku. Przetwory drzew iglastych uwalniają po czasie drzazgi, a przecież nie chcę aby mój gość miał podarte rajstopy. Np. Marianna, która zasiada teraz na jasnym lipowym krześle, naprzeciwko mnie.

Rozmawiamy dalej, wydobywamy z siebie pokłady męskości i kobiecości. Nawet nieźle nam idzie. Marianna mówi o swoim byłym chłopaku, przewodniczącym jakiegoś studenckiego sejmiku, czy innego gówna, a ja dopowiadam:
– A to o Tobie opowiadał Szmuel.
Ona droczy się, że jak to opowiadał, i jak on tak może opowiadać o niej ludziom nieznajomym. Szmuel uzupełnia, że owszem, to ta Marianna. Ta dziewczyna co zrobiła karierę w samorządzie przez łóżko. Szmuel uwielbia prowokować, jakby to nie było jasne.
– To nie było tak. Po prostu poznałam ludzi z tego samorządu, znajomych Marka, a, że oni mnie polubili, to już przecież kwestia niezależna.
– Powodowana twym osobistym urokiem – dopowiadam.
– Właśnie.
Otwieramy kolejna piwo.
– Jak się zaczęła spotykać z Markiem to on już był tym przewodniczącym, a potem ona zajęła jego miejsce, czaisz? Ona lubi takich dominujących samców, przewodników stada. Wiesz, Tadeusz też był redaktorem, redaktorem naczelnym gazety uniwersyteckiej.
– Naprawdę? Mogę zobaczyć?
Wręczam jej gazetę. Szmuel ma rzadki dar, chwalenia mnie przed kobietami w odpowiednich momentach. Reszta moich ziomków tego nie robi, albo bez wyczucia. Np. kiedy do Maliny wpada panna mówiąca, że lubi literaturę, i, że lubi pisać, a tak w ogóle to jest aktorką, Malina mówi:
– A wiesz, Tadeusz chce iść na scenariopisartswo, na łódzką filmówkę. Ja ci to podpowiedziałem, co Tadeusz?
Zamiast powiedzieć jej, że kurwa napisałem powieść i kilkaset artykułów, to nie, on powie, że chcę iść na filmówkę. Ale to jedynie odzwierciedla jego ucieczki od rzeczywistości i potrzebę karmienia – siebie i innych odległymi marzeniami.
Szmuel natomiast ma wyczucie idealne, i potrafimy porozumiewać się samym tylko spojrzeniem, w towarzystwie innych osób. Staram się nie być dłużny, bo też kiedyś w barze na Ząbkowskiej jakimiś lekkimi szturchnięciami słów i przestrzeni pomogłem poderwać mu jedną pannę, w dodatku solenizantkę, która była tam razem z kilkunastoma znajomymi.

Zaczynamy rozmawiać o Pradze, jaki to hardkor, albo i wcale nie, że po co tu bywać, a po co nie i w ogóle jaki cudowny skansen dawnych obyczajów.
– Kiedyś np. siedząc z Maliną na Placu Hallera i popijając piwo, byliśmy świadkami jak dwie dresiary, podążały za gościem, krzycząc, przy czym jedna z nich była jego dziewczyną. W pewnym momencie gość się obrócił i tak jej wyjebał, że echo plasku odbiło się po kamienicach całego placu.
– Zareagowaliście? – pyta Marianna.
– Nie, kim jestem by wchodzić między burzliwą miłość dwojga kochanków? Takie kobiety lubią być bite.

Zapada krótkie milczenie. Prowokacja jest udana. Marianna nie oburza się, ale trochę wzrosła jej temperatura, a to dobrze. Rodzi się dyskusja o tym jakie kobiety się bije, a jakie biją. Ja na obronę przywołuję scenę ze „Ślepnąc od świateł”, kiedy bohater reaguje na podobny akt przemocy, a skrzywdzona kobieta zaczyna go atakować. Ona odpowiada, że może są takie przypadki, ale nikt nie lubi być bity. Ja na to, że kim trzeba być aby się wiązać z recydywistą, mającym dziary gita pod oczami, ona odpowiada, że to z braku innych możliwości. Szmuel moderuje dyskusje opowiadając się raz po jednej, a raz po drugiej stronie. W końcu mówię, że niektóre kobiety lubią być przecież bite w łóżku, na co Marianna z rumieńcami, że „w łóżku to co innego”.

– Idziemy po wódkę? Chodźmy po wódkę! – ona proponuje i niezwykle miło mnie tym zaskakuje.
Zatem idziemy po wódkę, między ciemnymi blokami, ja wrzucam tagi CK na murze i pod monopolowym, trochę żeby się popisać, a trochę dlatego, że lubię je wrzucać.

W monopolowym naćpana baba z wielkimi cyckami doradza nam sok porzeczkowy pod półlitra. Kiedy daję jej 52 złote i 50 groszy, ona przez dłuższą chwilę mętli banknot w dłoni, i jest taki moment, że naprawdę myślę, że da mi go z powrotem w ramach reszty, a jej też to przechodzi przez wykręconą metafedronem głowę, ale opanowuje narkotyk i wykłada 20 groszy na bilownicę marlboro.
W sklepie znów gadki o Pradze i Marianna, mówi, że stąd nie jest, ale bardzo ładnie. Nietaktycznie i nietaktownie, bo za nami dwóch gości w czarnych kurtkach.

Wychodzimy, kończę tag na ścianie, ale zamiast Czarny Kajet, piszę Czarny Alibaba, a Szmuel, krzyczy „psy”. Odwracam się i faktycznie jadą, zatem wchodzę znów do sklepu. Przejeżdżają, wychodzę, kończę taga i doganiam ich.
Puszczam grime na telefonie i z Sz. zaczynamy fristajlować przez całą drogę, a M. idzie w swych wysokich, szpilowanych butach środkiem Łochowskiej ulicy.

Dochodzimy do domu i tam Freestyle Szmule Session trwa dalej. Wychodzi nam nawet nieźle. Jej się to chyba podoba bo na końcu bije brawo i się śmieje, i mówi, że podziwia naszą kreatywność. My swoją też. Zapuszczamy na wieży polskie hity: „Byłaś serca biciem”, „Parostatkiem w wielki rejs”, „Czarny Alibaba”, „Chcę Ci powiedzieć”, „Czerwone korale” i dziesiątki jeszcze innych. Rozlewam wódkę, zaczynamy tańczyć we troje, na środku pokoju.

Wybija druga w nocy i  do mieszkania wchodzi Pablo, który wróciwszy od swej kochanki, miał ochotę popracować i pójść spać, ale ja polewam mu kielona i Pablo już tańczy z nami. Mam ochotę porwać Mariannę do tańca, więc ją porywam i zaczynamy kręcić sobą piruety, stykać biodra, piersi i włosy i śmiać się. Szmuel z Pablem jeszcze tańczą, ale po kilkunastu minutach już tylko siadają, a potem to już idą do pokoju Pabla, aż w końcu, koło 3.00 Szmuel żegna się z nami i wychodzi. Zostaję tylko ja i Marianna, tańczymy jeszcze i całujemy się. Ściszam muzykę, dalej się całujemy, ale ona stopuje moje dalsze zakusy, choć leżymy na łóżku. I wtedy ona pyta:
– Miałeś kiedyś złamane serce? – po czym zaczyna szlochać.
– Miałem, ale się zrosło. Nie płacz mała. Będą kolejni, a teraz jesteś jeszcze zbyt piękna i młoda, by swoją przyszłość na kamieniu budować. Tańczmy na ruchomych piaskach.

Przytulamy się długo, po czym rozłączamy i każde idzie spać wyzwolone. O 8.00 ona pyta, o której poszliśmy spać. Mówię, że po 4.00.
Zasypia, a o 10.00 słyszę jak wstaje, słyszę stuk obcasów. Wychodzę do przedpokoju, ale jej już nie ma. Wyszła po angielsku, co podoba mi się bardzo.

Śpię do 13.00 po czym wstaję, idę na spacer i znajduję stos porzuconych skrzynek po coca-coli. Śmieję się tego dnia bardzo głośno.

***

Zapisz się do newslettera w zakładce MENU – świeże opowiadania i teksty najróżniejsze raz w tygodniu.

Zobacz także moją najnowszą powieść „Bez przekazu” https://czarnykajet.com/skl3p/

 

Milena – cz. I #opowiadanie

O co ja się z nią kłócę ciągle? Od trzech i pół roku. Choć w początkach nie spieraliśmy się jeszcze. Byliśmy powściągliwi, nieśmiali, niewinni, zależało nam na robieniu dobrego wrażenia.
Teatr?
Zgodziła się, choć przez sekundę miałem wrażenie, że odmówi.
Idziemy warszawską nocą, wśród lwowskich kamienic, pachniemy ładnie, mówimy inteligentnie, staramy się być zabawni. Średnio to idzie, więc zapalam papierosa.
– Palisz? – pytam.
Nie pali. Prawie w ogóle jej nie znam.
I teraz dopiero widzę jak chodzi. Widziałem wcześniej na wydziale, ale nie chciałem w to wierzyć. Że ona tak chodzi normalnie-nienormalnie. Z twarzą w szalu, karkiem ze złamaną głową spoglądającą zdałoby się tylko w ziemię. Nogi  ma z pozoru mocne, ale w swej istocie chwiejne. Jakby zaraz miała przewrócić się, upaść niczym przedwcześnie ścięta sekwoja. Może to przez obcasy, bruk nierówny, lub jakiś niedowład. Nie piliśmy nic tego wieczora.
Teatru nie znajdujemy. To teatr undergroundowy. Idziemy do innego budynku, piękniejszego. Lekko spóźnieni wkraczamy na deski Czechowa. Grają studenci. Dobrze nawet. Teatr piąte piętro.
Niech studenci grają Czechowa, ale błagam, wy teatry komercyjne i drogie, przestańcie już. Nie ma kurwa nikogo lepszego? Kogo żyjącego, kogo z Polski? Bez tych wszystkich sióstr, generałów, cherlawych ojców, strzelb wiszących na ścianach?
Studenci grają nieźle, przerwa, palę, prawie nic nie mówimy, wchodzimy, śmierdzę, grają, śmiech, grają, śmiech, w końcu beng! Strzelba wypala!
Któż to mógł przewidzieć.
Wychodzimy. Nie mam pieniędzy zabierać jej, to tu to tam. Chcę całować, ale jej głowa ciągle w szalu, jak szczelnie owinięte trawą jajo. Czy ona jest aligatorem, żółwiem, a może ptakiem?
Żegnamy się.
Muszę coś o niej dopowiedzieć. Ma piękną twarz, długie blond włosy, świetny tyłek i zgrabne ciało. Tylko ten chód i te ruchy, zupełnie nieprzystające do jej nadkobiecej urody.
Nigdy więcej nie zaprosiłem jej do teatru.
Od nieszczęsnego Czechowa zaczęła się między nami pleść długa nić, lina okrętowa nieporozumień.
Nie zagadywałem do niej przez jakiś czas. Na wydziale mijaliśmy się obojętnie, patrząc po ścianach, podłodze, po oczach innych ludzi.
Po roku mi to wypomniała, bo chciała bym zagadywał.
Zawsze dawała sprzeczne sygnały. Gdyby była nawigatorem morskim okręty wielkie jak lodowce zaczęłyby wpadać w kolizje, a łodzie podwodne wypływać na plaże jak dogasające wieloryby.
Od Czechowa minęły tygodnie, zbliżały się Święta, miasto pustoszało. Widziałem z okna jak pustynnieje, jak klapnie, jak błotnieje, jak się cofa estetycznie do czasów Kontrolowanej Republiki Chaosu.
I wtedy ona zadzwoniła. Ucieszyło mnie to. Jest na dworcu i czy jej pożyczę na bilet, bo zgubiła portfel. Wsiadłem na rower, pojechałem na dworzec i dałem jej na ten bilet. Chciałem ją pocałować, ale głowę miała w kapturze i szalu. Wróciła w nowym roku i oddała mi za ten bilet pełna wdzięczności.
Nasze relacje polepszyły się. Rozmawialiśmy i pisaliśmy śmielej. Także publicznie, bo takie się robi rzeczy na zajęciach z literatury.
Wyszliśmy po nich na piwo w deszczowy, ciemny dzień z moim przyjacielem Emem.  Zasiedliśmy w najgorszej studenckiej spelunie z szafą grającą. Piliśmy tanie, dobre piwo. Kręciliśmy papierosy z resztek tytoniu paczkowanego i mieliśmy już ostro w czubie. Ona pożyczyła nam na dalsze picie i wyszła. Nie zaniepokoiło mnie to. Emem oddał jej ten hajs dopiero po dwóch latach.
Gdy wiosna zaczęła rozkwitać, rozkwitła znów nasza znajomość. Mogliśmy chodzić do pobliskiego parku i tam niby rozmawiać o czymś ważnym, albo zupełnie doraźnym. Ja robiłem pompki, i ona też zrobiła kilka. Założyliśmy się o trzysta złotych, z jej inicjatywy, że do maja schudnie pięć kilogramów, choć naprawdę nie miała ich wiele. Powiedziała:
– Jesteś jedyną, tak bezwzględną osobą, że wydusisz ze mnie ten hajs. Chcę abyś to zrobił.
Nie schudła. Na kilka dni po terminie zakładu zacząłem cisnąć ją o pieniądze. Oddała z grobową miną. Potem żywiła się jedynie bezglutenowym makaronem. I może dzięki temu schudła.

 

rysunek. Phil Ostojski